- Type
- Grand Prix-auto (Formule 1)
- Jaren
- 1954 tot 1960, de hele periode van de 2,5-literformule
- Motor
- 2,5 liter, zes cilinders in lijn
- Races met Carel
- Grand Prix van Frankrijk, Reims-Gueux, 5 juli 1959
- Inschrijver
- Scuderia Ugolini
- Startnummer
- 42
- Startpositie
- 20
- Resultaat
- 9e
Het beeld van een echte Grand Prix-auto
Voor veel mensen die Juan Manuel Fangio vijf keer wereldkampioen zagen worden, is de Maserati 250F nog altijd hét beeld van een echte Grand Prix-auto. Hij zag er in elke kleur klassiek mooi uit, maar vooral in Italiaans racerood. De 250F reed mee in de hele periode van de 2,5-literformule, van 1954 tot en met 1960.
Mercedes, Lancia, Ferrari, Vanwall en Cooper deelden in die jaren de prijzen in het wereldkampioenschap, maar het was de 250F die hun prestaties gewicht gaf. De auto won zelf ook races en titels, en Fangio reed er zijn grootste race in. Aan de andere kant van het veld maakte de 250F tientallen privérijders tot Grand Prix-coureur.
Gemaakt voor klanten
Carel werd een van die privérijders. Daarmee werd de auto gebruikt zoals hij ooit bedoeld was: als auto voor klanten. Het zegt veel over de krappe kas van de Maserati-fabriek dat die in 1955 toch een eigen fabrieksteam inzette, in 1956 de hele strijd met Ferrari aanging en in 1957 met Fangio het hoogtepunt bereikte, met een auto die al in zijn vierde ontwikkelingsjaar zat en er mooier uitzag dan ooit.
Die inspanningen dreven de eigenaren, de familie Orsi, over hun financiële grenzen, en Maserati kwam aan de rand van een faillissement. Schuldeisers gaven het merk uitstel tot het wereldkampioenschap voor coureurs en dat voor sportwagens binnen waren. Fangio leverde het eerste, maar door een rampzalige slotrace in Venezuela ging de sportwagentitel naar Ferrari. Dat betekende het einde van Maserati als fabrieksteam in de Grand Prix-sport. Vanaf dat moment werden de auto's alleen nog verkocht en onderhouden.
Invallen in Reims
Carel was in juli 1959 naar Reims gekomen om met zijn Porsche 718 RSK de Coupe de Vitesse te rijden, een Formule 2-race op dezelfde dag als de Grand Prix van Frankrijk. Hans Herrmann, die voor Scuderia Ugolini in de Maserati zou rijden, zag af van de Grand Prix. Het was extreem heet op het circuit en hij verwachtte meer kans te maken in de Coupe de Vitesse. Herrmann werd daar tweede, en Carel nam zijn Maserati over voor de Grand Prix.
Carel stond als twintigste op de grid; alleen Giorgio Scarlatti stond nog achter hem. Op de racedag was het zo heet dat het asfalt op sommige plekken smolt en losliet. De coureurs mochten daarom vooraf een paar verkenningsronden rijden. Er stond geen zuchtje wind, en voor de start maakten de coureurs hun stoelen en overalls nat in de hoop wat verkoeling te krijgen.
Tijdens de race vielen veel slachtoffers. Masten Gregory viel uit terwijl hij in de top drie reed. Graham Hill en Roy Salvadori moesten de pits in voor een nieuwe stofbril, omdat hun brillen waren gebroken door rondvliegende steentjes en stukken asfalt. Veel radiateurs overleefden de combinatie van hitte en steenslag niet. Tony Brooks werd in zijn Ferrari nooit echt bedreigd en won van start tot finish.
Carel bracht de Maserati ondanks de zware omstandigheden over de streep. Hij werd negende, in zijn eerste race in een Formule 1-auto.
De wissel tussen Herrmann en Carel bezorgde de verslaggevers flink wat hoofdbrekens. Motor Sport noemde Herrmann in de training en Carel op de grid en in de race, en zat daarmee het dichtst bij de waarheid. Autosport noemde Herrmann in het raceverslag en verbeterde dat een week later in de uitslag tot Scarlatti én Da Silva Ramos, waardoor Fritz d'Orey van de tiende naar de elfde plaats zakte. Motor Racing zette Herrmann op de grid, en Autocourse, dat geen weekdeadline had, noemde Da Silva Ramos in de training en Carel op de grid.
Chassis 2524
De auto waarmee Carel in 1959 reed, was chassis 2524. Helemaal zeker is dat niet: over de chassisnummers van Maserati wordt flink gediscussieerd.
Het was een auto uit 1956, verkocht aan de Spanjaard Francisco 'Paco' Godia Sales. Die debuteerde ermee in Reims, drie jaar voor Carel. Godia werd vierde in de Grote Prijzen van Duitsland en Italië en nam de auto daarna mee naar Zuid-Amerika, waar hij in januari 1957 derde werd in de Grand Prix van Argentinië in Buenos Aires. De rest van dat seizoen had hij weinig geluk; een zesde plaats in de Grand Prix van Marokko in Ain Diab, de laatste race van het jaar, was het beste wat erin zat.
In het voorjaar van 1958 verkocht Godia de auto aan de Zweed Joakim Bonnier, die er meteen tweede mee werd in de Grand Prix van Syracuse. Dat resultaat herhaalde hij in de kleinere Grand Prix van Caen. Voor de Grand Prix van Frankrijk leende Bonnier de auto uit aan Phil Hill, de latere wereldkampioen van 1961, die er zijn Grand Prix-debuut mee maakte. Hans Herrmann maakte voor het eerst kennis met 2524 in de Grote Prijs van Duitsland van 1958, toen Bonnier hem de auto na de training overdeed. Op Monza zat Giulio Cabianca erin, en volgens de berichten reed ook Ulf Norinder er in de training mee. In de Grand Prix van Marokko zat Herrmann er weer in.
Begin 1959 nam Scuderia Ugolini het beheer over. De auto ging toen zijn vierde seizoen in en was in 1958 verouderd geraakt. De eerste race voor Ugolini was de International Trophy op Silverstone, met Maria Teresa de Filippis achter het stuur. Daarna kreeg Carel zijn kans in Reims. Het zou de laatste Grand Prix van 2524 worden. Bonnier verkocht de auto aan de Amerikaan Phil Cade, maar diens inschrijving voor de Grand Prix van de Verenigde Staten op Sebring kwam er niet.
Cade bleef er in eigen land mee racen tot hij in 1962 op Watkins Glen een flinke crash had. Hij hield de beschadigde auto en verkocht hem pas in 1988, aan Bob Lubin. Die verkocht hem in 1995 aan de Brit David Pennell, en in 1998 kwam de auto bij de Spaanse historische coureur Joaquin Folch. Zo was 2524 terug in Spaanse handen, en er werd weer volop mee geracet in historische wedstrijden.
Bronnen
- Wikipedia (Engels), artikelen 1959 French Grand Prix en Carel Godin de Beaufort: Scuderia Ugolini, Maserati 250F met 2,5-liter zes-in-lijnmotor, startnummer 42, startpositie 20, negende plaats; de Grand Prix van Frankrijk 1959 was zijn enige race met de 250F (geraadpleegd 19 november 2026)
- Wikipedia (Nederlands), artikel Carel Godin de Beaufort: in 1959 reed hij een Maserati (geraadpleegd 19 november 2026)
- Wikipedia (Engels), artikel Maserati 250F: gebruikt van 1954 tot 1960, Fangio won in 1957 de Grote Prijs van Duitsland; artikel 1957 German Grand Prix (geraadpleegd 19 november 2026)
- Beeld: Wikimedia Commons en Nationaal Archief (Anefo, bestanddeelnummer 933-7442)