Porsche Spyders

Bekend werd Carel met zijn Porsche-eenzitter, maar hij reed ook veel races in open Porsche-sportwagens: de 550, de 550A, de RSK en de RS60.

Type
Open sportwagens van Porsche: 550 Spyder, 550A, 718 RSK en 718 RS60
Carrosserie
Aluminium, met dichte wielkasten, koplampen en achterlichten
Chassis van Carel
550A 0145 (Le Mans 1958), 718 RSK 027 (Le Mans 1959), 718 RS60 055 (Le Mans 1960)
Races met Carel
Grote Prijs van Venezuela 1957, 1000 km van de Nürburgring 1958, 24 uur van Le Mans 1958 (5e), Grand Prix de Spa 1959 (winnaar), 24 uur van Le Mans 1959 (uitgevallen), Grote Prijs van Berlijn 1959 (zwarte vlag), 24 uur van Le Mans 1960 (uitgevallen)

Sportwagens naast de eenzitter

De meeste mensen kennen Carel van de Porsche 718 Formule 2-auto met vrijstaande wielen. Toch reed hij in zijn korte loopbaan heel veel races in Porsche Spyders. Het verschil met zijn eenzitters zat in de dichte wielkasten, de carrosserie van aluminium en de koplampen en achterlichten.

Carel begon met racen in een tijd van verandering. Na het zware ongeluk in Le Mans in 1955 ging de autosport door, maar de zorgeloze sfeer verdween en het vak werd professioneler. Hij begon met racen in dezelfde jaren dat Porsche zijn Spyders ging bouwen, en in die periode werden zowel Carel als de auto's beter.

550 Spyder

De eerste open Porsche van Carel was de beroemde 550 Spyder. Daarvoor had hij al een Porsche 1500 Super en een 356 Carrera gehad, en die hadden hem het Porsche-virus bezorgd. De 550 Spyder was ontwikkeld als auto voor de weg en voor het circuit. In zijn eerste jaar was hij geen groot succes, al won hij wel zijn eerste race in de klasse tot 1500 cc. De kleine motor was niet traag, maar ook niet echt snel, en de wegligging was niet goed genoeg om te winnen van gespecialiseerde bouwers als Cooper en Lotus.

Een witte Ferrari met startnummer 32 en daarachter een zilveren Porsche Spyder met nummer 27 in een bocht voor een volle tribune
Zandvoort, 9 juni 1957. Volgens de beschrijving op Wikimedia Commons rijdt Carel hier voor het eerst een Porsche 550 Spyder, met startnummer 27, achter de Ferrari van Hans Tak. Foto: Joop van Bilsen / Anefo (Nationaal Archief, CC0). Bron

550A

Porsche kwam meteen met een veel betere opvolger, de 550A. Die kreeg een soort buizenframe, waardoor de auto lichter en sterker werd dan de 550 met zijn traditionele ladderchassis. De motor met vier nokkenassen was ruim voldoende voor een auto van 530 kilo. Ook de achterwielophanging werd verbeterd, want de pendelas die Porsche gewend was, net als bij de Auto Unions, gaf de kleine, lichte Spyder geen goede wegligging. In 1956 bleek de 550A goed genoeg om overal ter wereld races te winnen. De technici maakten de auto steeds beter, en ook Grand Prix-coureurs reden er graag in.

In een 550A met chassisnummer 0145 werd Carel in 1958 met Herbert Linge vijfde in de 24 uur van Le Mans, en tweede in de klasse tot 1500 cc. Die auto bestaat nog en is te zien op de pagina over Ecurie Maarsbergen.

Zilveren Porsche 550A Spyder van voren, geparkeerd op kinderkopjes aan het water
Een Porsche 550A Spyder uit 1956, 2018. Dit is niet een van de auto's van Carel, maar hetzelfde type. Foto: Lothar Spurzem via Wikimedia Commons (CC BY-SA 2.0 DE). Bron

718 RSK

In de 24 uur van Le Mans van 1957 liet Porsche de 718 RSK voor het eerst zien. De RSK kwam na de 550A, maar was de eerste Porsche die alleen voor de racerij was gebouwd: de 550A reed ook op de weg, de RSK niet. RS staat voor RennSport (autosport) en de K voor de voorwielophanging, waarvan de verbonden steunbuizen eruitzagen als een liggende letter K. Het getal 718 was het interne nummer van het chassisontwerp.

In de winter van 1957 op 1958 werkte Porsche de RSK verder uit, en een auto die eerst weinig indruk maakte, werd een groot succes. Aan het eind van het seizoen eindigde Porsche in het wereldkampioenschap voor sportwagens gedeeld tweede met Aston Martin, achter Ferrari.

De grote kracht van de RSK was zijn betrouwbaarheid. De auto had minder vermogen dan de concurrentie, maar de opmerkelijke 547-motor ging bijna nooit kapot. En de RSK stuurde zo goed, vooral op lastige circuits als de Nürburgring en in de Targa Florio, dat hij in veel races zijn klasse won. In 1959 won een RSK de Targa Florio, met een 550A op de tweede plaats en twee 356 Carrera's op vier en vijf. Alle Porsches werden daarna over de weg naar huis in Zuffenhausen gereden. Le Mans werd dat jaar een ramp: alle Porsches vielen uit. Dat gold ook voor de RSK met chassisnummer 027 van Carel en de Braziliaan Christian Heins, die in het vijftiende uur stopte met een gebroken krukas.

Met een RSK won Carel in mei 1959 de Grand Prix de Spa. Op de AVUS in Berlijn had hij in augustus 1959 zijn eerste grote ongeluk. Het regende hard en de bakstenen van de Nordkurve waren glad. Zijn RSK vloog over de rand van de kombocht. Carel had geluk dat hij het overleefde, en hij reed zelfs terug naar de baan. Jean Behra, die ook een paar jaar Porsche Spyders reed, had dat geluk niet. Zijn RSK raakte op dezelfde gladde stenen uit de macht en botste tegen een betonnen restant van luchtafweergeschut uit de Tweede Wereldoorlog. Behra werd uit de auto geslingerd en kwam tegen een vlaggenmast terecht. Het hele verhaal leest u op de pagina over de Grote Prijs van Berlijn 1959.

Zilveren Porsche RSK met startnummer 27 en de coureur in het midden van de auto, met daarachter een gele sportwagen
Een Porsche 718 RSK uit 1959 met het stuur in het midden, tijdens de Monterey Motorsports Reunion, 2013. Ook Carel had een RSK met de bestuurdersplaats in het midden; dit is niet zijn auto. Foto: Mike Majewski via Wikimedia Commons (CC BY 3.0). Bron

718 RS60 en RS61

In 1960 werd de RSK vernieuwd tot de RS60, naar RennSport 1960. In dezelfde tijd kwam de 718 Formule 2-auto uit. Beide waren gebouwd op het 718-chassis. Met de RS60 kregen auto's als de Ferrari Dino en de Maserati Birdcage het heel moeilijk. Porsche werd tweede in het kampioenschap voor sportwagens, met evenveel punten als winnaar Ferrari, en de RS60 won opnieuw de Targa Florio. De fabrieks-RS60's reden in Le Mans met een kleine voorruit rond de cockpit en een kap over de volle breedte daarachter. Dat gaf minder luchtweerstand dan de oorspronkelijke voorruit over de hele breedte.

In 1961 werd de RS60 de RS61. Er veranderde weinig aan, en het chassis heette nog steeds 718. Porsche experimenteerde in die tijd ook met dichte versies, en de verschillen zijn soms moeilijk te zien: de 356B 2000 GS GT, de Carrera Abarth GTL op een 356-onderstel, en de RS60/61 Coupé met vier- of achtcilindermotor, verschillende voorwielophangingen en uiteindelijk zelfs een zesversnellingsbak. Op basis van de RS61 Coupé bouwden de technici daarna weer een open auto. Die kreeg de bijnaam Grootmoeder, maar heette officieel W-RS. De bult achter de cockpit, kenmerkend voor de RS60, verdween. Dat verbeterde de koeling en de luchttoevoer naar de carburateurs. De W-RS kreeg doorzichtige kappen over de koplampen, die later ook op de 904 terugkwamen.

Porsche ontwierp ook een nieuwe tweelitermotor, de 587, met veel koppel, bedoeld voor de Carrera 2 voor de weg. Daarna werd het 718-chassis van de W-RS tien centimeter langer, zodat de tweeliter-achtcilinder 771 erin paste. Die wielbasis van 2,30 meter gebruikte Porsche ook voor de volgende generatie raceauto's. Zo begon het bij Porsches voor de weg, die uitgroeiden tot echte raceauto's.

Zilveren open Porsche RS60 met twee inzittenden en startnummer 907 op een weg
Een Porsche 718 RS60 Spyder uit 1960 tijdens de Solitude Revival bij Stuttgart, 2019. Dit is niet de auto van Carel, maar hetzelfde type. Foto: Alexander Migl via Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0). Bron

Chassis 718-055

Met de RS60 met chassisnummer 055 reed Carel de 24 uur van Le Mans van 1960, samen met Dickie Stoop. Carel schreef de auto zelf in, met startnummer 38. Op zondagochtend viel de auto uit met een defect aan de distributie van de motor.

De auto bestaat nog en staat de naam C. De Beaufort nog boven op de portieren, net als in Le Mans. Zoals veel Europese race- en sportwagens ging de RS60 na zijn internationale carrière naar de Verenigde Staten. Daar bleef hij van de jaren zeventig tot eind jaren tachtig, en de toenmalige eigenaar racete er veel mee. Volgens hem had Ben Pon de auto in de jaren zestig naar Amerika gebracht, voor één race in Noord-Amerika. Daarna werd hij verkocht aan een Amerikaans-Canadese eigenaar, die hem kort daarna doorverkocht.

In 2003 kocht de Duitse bankier Dietrich Hatlapa uit Londen de auto. Hij liet hem restaureren door Warren Eads van Spyder Sports in Rancho Palos Verdes, Californië, een specialist in klassieke Porsches met vier nokkenassen. Eads restaureerde daarna ook de RSK van Carel met het stuur in het midden. Hatlapa reed met de RS60 een paar historische races aan de westkust van de Verenigde Staten, waaronder in oktober 2003 in Coronado bij San Diego. Daarna ging de auto via Engeland terug naar Duitsland. In 2005 reed hij in de AvD Oldtimer Grand Prix op de Nürburgring, en in 2006 werd een team van coureurs er zevende mee in de Le Mans Classic. De auto staat nu in het Porsche-museum van Dr. Raeker in Lemgo. Vanwege de veiligheidsregels voor historische races in de Verenigde Staten heeft hij nu een rolbeugel en een grote spiegel voor de bestuurder.

Na de Spyders reed Carel vooral de Porsche 718/2. Alle auto's ziet u in het overzicht van Carels auto's.

Bronnen

  • Engelse Wikipedia, artikelen Carel Godin de Beaufort (tabel met resultaten in Le Mans) en 1960 24 Hours of Le Mans (Carel en Richard „Dickie” Stoop, startnummer 38, Porsche 718 RS60, privé-inschrijving) (geraadpleegd 19 november 2026)
  • Wikimedia Commons, beschrijving bij de foto van Zandvoort, 9 juni 1957 (Nationaal Archief, Anefo, bestanddeelnummer 908-6632)