- Land
- Duitsland, in de Eifel (Rijnland-Palts)
- Wat het voor Carel betekende
- Een circuit waar hij van hield. Hier reed hij zijn eerste Grand Prix (1957) en verongelukte hij in de training voor zijn laatste (1964).
Een circuit door de Eifel
De Nürburgring geldt als het zwaarste racecircuit ter wereld. Het ligt in de Eifel, een van de mooiste streken van Duitsland, en is genoemd naar Nürburg. De baan werd in 1927 geopend. Het lange noordelijke deel, de Nordschleife, was in Carels tijd bijna 23 kilometer lang en liep om Nürburg en andere dorpen heen. Bij Adenau ging de baan zelfs dwars door het dorp.
Coureurs houden van de Ring of ze haten hem. Door de lengte, de hoogteverschillen en het grote aantal bochten was het circuit bedoeld om de goede rijders van de minder goede te scheiden. In een paar ronden leer je deze baan niet kennen. Volgens sommigen kost het jaren oefening om er snel te zijn, volgens anderen draait het vooral om talent.
De Groene Hel
Het weer in de Eifel wisselt voortdurend, dus de baan is nooit twee keer hetzelfde. Net als op Spa-Francorchamps kan het aan de ene kant regenen terwijl aan de andere kant de zon schijnt. Regen maakt de baan glad, mist neemt het zicht weg en de zon laat het asfalt zacht worden. Schaduwplekken zijn koeler en hebben ineens minder grip, en gevallen bladeren voelen in een blinde bocht aan als olie. Door de vulkanische ondergrond werkt het asfalt steeds: een glad stuk kan een jaar later een wasbord zijn. Het circuit door de bossen kreeg daarom de bijnaam de Groene Hel.
Vroeger telde de baan 174 bochten, sommige hellend naar binnen, andere naar buiten, steeds omhoog of omlaag. De grip en de balans van de auto veranderen voortdurend. Het gaat hier niet om pk's, maar om balans en de juiste lijn.
David tegen Goliath
Daardoor kan een goede rijder in een langzame auto hier sneller zijn dan anderen in de snelste auto's. Het bekendste voorbeeld is de Grote Prijs van Duitsland van 1935. Tazio Nuvolari won die met zijn verouderde Alfa Romeo P3 van de grote, snelle wagens van Mercedes-Benz en Auto Union. De winst viel pas in de laatste ronde.
Gevaarlijk
De Nürburgring is ook gevaarlijk. Veel coureurs verongelukten er, sommigen dodelijk. Vroeger stonden er bomen langs de baan; vangrails kwamen er pas in de jaren zeventig, toen veiligheid belangrijker werd. In die tijd werd de baan op verschillende plaatsen aangepast en daalde het officiële aantal bochten van 174 naar iets meer dan 70. Zware ongelukken bleven er gebeuren.
Carel en de Ring
Carel kende het gevaar, maar hield van het circuit om de uitdaging. Hij won er niet in de auto's die hij reed, maar liet wel zien dat hij een goede rijder was. Met zijn rijkunst en zijn kennis van de baan was hij sommige tegenstanders in snellere auto's de baas. Op het lange rechte stuk kwam hij pk's tekort, maar op de Nürburgring draait het plezier niet om topsnelheid.
Coureurs die het circuit goed beheersen, worden Ringmeister genoemd. Carel hoorde daarbij: niet om ronderecords of overwinningen, maar om hoe hij met de Ring omging. Hij wilde er zo vaak mogelijk rijden omdat hij er goed was. Dat gaf hem het vertrouwen om tot zijn eigen grens te gaan, ook al was zijn auto verouderd. In zijn ogen was de rijder belangrijker dan de auto.
Ondersteboven
Zijn eerste kilometers op de Ring eindigden letterlijk ondersteboven. In de training ging hij een bocht in met meer snelheid dan zijn auto aankon. De auto sloeg over de kop en kwam naast de baan terecht, met Carel eronder. Hij zette het contact uit om te voorkomen dat de auto zou ontploffen, maar kon zich niet onder de auto vandaan werken. Zijn claxon werkte nog, dus hij maakte zo veel mogelijk lawaai, maar niemand reageerde. Volgens Carel duurde het meer dan twee uur voordat een paar mensen de auto weer op zijn wielen zetten. Hij kon er om lachen, zeker toen een paar uur daarna de 1000 km-race begon en zijn benzinetank ging lekken.
Daarna reed Carel veel op de Nürburgring, in sportwagens en in de Formule 1 en Formule 2. Hij was de eerste privérijder die een ronde onder de tien minuten reed. Hij reed er samen met Richard von Frankenberg, die de Ring goed kende en het bekende boek Der Nürburgring schreef; zie de 1000 km van de Nürburgring 1958.
Eerste en laatste Grand Prix
In 1957 reed Carel op de Nürburgring zijn eerste Grand Prix, de Grote Prijs van Duitsland. Zeven jaar later, op 1 augustus 1964, verongelukte hij er in de training voor de Grote Prijs van Duitsland 1964, bij de bocht Bergwerk. Hij overleed een dag later in Keulen.
Mensen herinneren zich Carel nog altijd als een van de Ringmeister. Je hoeft geen Nuvolari of Jim Clark te zijn om op de Nürburgring op te vallen: elke rijder die met de juiste lijn op de limiet rijdt, wordt er gezien.
Bronnen
- Engelse en Duitse Wikipedia, „Nürburgring”: ligging in Rijnland-Palts, opening in 1927, lengte van de Nordschleife (geraadpleegd 19 november 2026)
- Engelse Wikipedia, „1935 German Grand Prix” (geraadpleegd 19 november 2026)
- Nederlandse, Engelse en Duitse Wikipedia, „Carel Godin de Beaufort”: eerste Grand Prix in Duitsland in 1957, dodelijk ongeluk bij Bergwerk in 1964 (geraadpleegd 19 november 2026)
- Beeld: Wikimedia Commons