Cooper-Climax T51

In 1960 reed Carel een Cooper-Climax T51, een lichte eenzitter met de motor achterin. Zo leerde hij het soort auto kennen dat de Grand Prix-sport aan het veranderen was.

Type
Cooper-Climax T51, eenzitter met de motor achter de coureur, in Formule 2-uitvoering
Chassis
F2-10-60
Motor
Coventry Climax FPF, 1,5 liter, vier cilinders in lijn; motornummer FPF 430/17/1117
Bij Carel
Gekocht in juni 1960, gereden in 1960
Inschrijver
Ecurie Maarsbergen
Races met Carel
Grote Prijs van Nederland 1960 (8e), Grote Prijs van Duitsland (14e), Grote Prijs van Denemarken (niet geklasseerd), Flugplatzrennen Zeltweg (8e), Preis von Tirol (6e), Grote Prijs van de Kaap (5e) en Grote Prijs van Zuid-Afrika (15e), alle in 1960

1958: de motor gaat naar achteren

In 1958 brak de lichte raceauto met de motor achterin door. Toen Stirling Moss dat jaar in Argentinië won met de oude Cooper T43, was daar nog van alles voor te verzinnen: de overstap op vliegtuigbenzine, de afwezigheid van Vanwall en BRM, de slimme aanpak van het team van Rob Walker en het talent van Moss zelf. Maar bij de volgende race voor het wereldkampioenschap, in Monaco, won Maurice Trintignant opnieuw met een Cooper. Hij reed Walkers nieuwe T45 met een tweelitermotor, die door Alf Francis was opgebouwd.

De T45 was zo ontworpen dat hij zowel in de Formule 1 als in de Formule 2 kon rijden. De fabrieksauto's kregen speciaal ontwikkelde FPF-motoren van 2,2 liter met 194 pk. Roy Salvadori haalde er het meeste uit: tweede in de Grote Prijs van Duitsland, derde in Groot-Brittannië en vierde in Nederland en Italië. Daarmee werd hij vierde in het kampioenschap voor coureurs, en Cooper derde in het eerste kampioenschap voor constructeurs. En dat terwijl de toegestane 2,5 liter niet eens werd benut.

Donkerblauwe Cooper T51 rijdt langs strobalen en een tribune met publiek
David Brabham rijdt een demonstratie met een Cooper T51 uit 1959 op het Goodwood Festival of Speed, 2009. Dit is niet de auto van Carel, maar hetzelfde type. Foto: Bahnfrend via Wikimedia Commons (CC BY-SA 4.0). Bron

Van proef naar revolutie

De auto met de motor achterin was geen experiment meer. Er zouden nog spottende opmerkingen volgen over het paard achter de wagen, en een paar teams brachten zelfs nieuwe auto's met de motor voorin uit, nadat Jack Brabham in 1959 met een Cooper zijn eerste wereldtitel had gewonnen. Maar de omwenteling was begonnen.

Cooper bleef in de kern een bouwer van auto's voor klanten. Van de T51 bouwde het bedrijf er veel, en dozijnen teams in de Formule 1 en de Formule 2 kochten er een. Het waren ook goedkope auto's. Voor Carel was de T51 een manier om te wennen aan een lichte eenzitter met de motor achterin, en daarin was Cooper zonder twijfel de pionier.

Donkerblauwe Cooper T51 met startnummer 7 en een witte band over de neus in een rennerskwartier
Een Cooper T51 die vroeger van het Rob Walker Racing Team was, in het rennerskwartier van Donington Park, september 2007. Dit is niet de auto van Carel. Foto: John Chapman (Pyrope) via Wikimedia Commons (CC BY-SA 3.0). Bron

T51 of MkIV?

De namen T41, T43, T45 en T51 kregen deze auto's pas achteraf, zodat ze aansloten bij de nummering die Cooper later gebruikte. In hun eigen tijd heetten ze MkI (T41), MkII (T43), MkIII (T45) en MkIV (T51), en zelfs die namen werden zelden gebruikt.

Carels Cooper: F2-10-60

In juni 1960 kocht Carel het chassis F2-10-60, met Climax-motor FPF 430/17/1117. Het was een versie met een langere wielbasis dan de gewone T51, zodat Carel er met zijn lange lijf in paste.

Hij reed er voor het eerst mee in de Grote Prijs van Nederland op 6 juni 1960, met startnummer 20. Het was zijn enige Grote Prijs voor het wereldkampioenschap dat jaar. Met zijn Formule 2-Cooper kwalificeerde hij zich als laatste, en hij werd achtste. Daarna schreef Carel de auto in voor de race op Solitude, maar daar startte hij niet na problemen in de training. Wel reed hij de Grote Prijs van Duitsland, de Grote Prijs van Denemarken, het Flugplatzrennen in Zeltweg en de Preis von Tirol in Innsbruck, waar hij als zesde en laatste over de streep kwam. Aan het eind van het jaar vloog hij naar Zuid-Afrika. In de Grote Prijs van de Kaap startte hij als vijfde. Na drie ronden moest hij de pits in met een motor die op drie cilinders liep. Dat was snel verholpen, maar hij was teruggevallen naar de zeventiende plaats. Hij werkte zich op naar de zesde plaats en werd vijfde toen Seidel zonder benzine stil kwam te staan.

In die laatste maanden van 1960 kwam Carel steeds dezelfde auto tegen: de Porsche 718/2 van Rob Walker, met Stirling Moss aan het stuur. Moss werd er vierde mee in Denemarken en won in Zeltweg en op de Kaap. Het was de auto die Carel later zou kopen.

Rode Cooper T51 van opzij in een museumzaal, met andere raceauto's op de achtergrond
Een rode Cooper-Climax T51 in het Brooklands Museum in Engeland, 2022. Dit is niet de auto van Carel. Foto: Michael Gaylard via Wikimedia Commons (CC BY 2.0). Bron

Een jaar later stapte Carel over op de Porsche 718/2. Eerder, in 1959, had hij een Maserati 250F gereden. Meer over alle auto's leest u in het overzicht van Carels auto's.

Bronnen

  • Engelse Wikipedia, artikel Carel Godin de Beaufort, tabel met resultaten in het wereldkampioenschap: Ecurie Maarsbergen, Cooper T51 met Climax FPF 1,5 liter, achtste in Nederland 1960 (geraadpleegd 19 november 2026)
  • Duitse Wikipedia, artikel Carel Godin de Beaufort, tabel met resultaten: Ecurie Maarsbergen, Cooper T51 met Climax-motor van 1,5 liter in 1960 (geraadpleegd 19 november 2026)
  • Nederlandse Wikipedia, artikel Carel Godin de Beaufort: in 1960 reed hij een Cooper (geraadpleegd 19 november 2026)